We herkennen allemaal het beeld van de trainer die instrueert en de sporter die volgt. Terwijl we allemaal weten dat als een sporter meer in te brengen heeft, dit zijn of haar instrinsieke motivatie verhoogt. Maar hoe zet je dit nu concreet om naar het veld?
Hier helpt zelfregulatie bij. Dit is een vaardigheid die wordt verworven in de kindertijd en jeugd op grond van de ervaring die de jongere opdoet in vele soorten sociale situaties en gedrag. Sporters die meer gebruikmaken van zelfregulatieve vaardigheden, presteren vaak beter dan leerlingen en studenten die minder of geen gebruikmaken van deze vaardigheden. Volgens Zimmerman (1986, 2000) kan zelfregulatie gedefinieerd worden als de mate waarin een individu metacognitief, motivationeel en gedragsmatig betrokken is bij het eigen leerproces. Hierbij verwijst metacognitie naar de kennis en kunde over het eigen leren, waarbij reflecteren, plannen, monitoren en evalueren belangrijke eigenschappen zijn. Motivatie verwijst naar de wil van individuen om zich in te zetten om te verbeteren en het vertrouwen in de eigen capaciteiten (‘self-efficacy’). Naast kennis en kunde over het eigen leren en de wil en het vertrouwen om te kunnen verbeteren, is het belangrijk dat deze kennis en motivatie wordt omgezet in gedrag: niet alleen weten, maar ook doen.



