Ben jij een coach of een joystickcoach?
‘Speel de bal!’ ‘Loop naar voren!’ ‘Schieten!’ ‘Nee, naar links!’
Je herkent het vast wel. Een trainer die langs de lijn voortdurend aanwijzingen geeft. Bij iedere bal die wordt gespeeld, klinkt er weer een nieuwe instructie. Vaak met de beste bedoelingen. Je wilt je spelers helpen en zorgen dat ze de juiste keuzes maken.
Maar als jij als coach steeds vertelt wat spelers moeten doen, wanneer leren ze dan zelf nadenken?
Laat spelers zelf ontdekken
Stel je voor: een speler krijgt de bal en heeft meerdere mogelijkheden. Hij kan passen, dribbelen of zelf schieten. Nog voordat hij een keuze heeft gemaakt, roept de trainer al wat hij moet doen.
Misschien maakt de speler daardoor de juiste keuze. Maar heeft hij er ook iets van geleerd?
Juist door zelf keuzes te maken, ontdekken spelers wat wel en niet werkt. Soms gaat dat goed en soms gaat het mis. En dat is helemaal niet erg. Fouten maken hoort bij leren en ontwikkelen.
Als trainer hoef je dus niet iedere situatie voor je spelers op te lossen. Geef ze de ruimte om het eerst zelf te proberen.
Van aanwijzingen geven naar vragen stellen
Dat betekent natuurlijk niet dat je als coach helemaal niets meer mag zeggen. Het gaat er vooral om hoe je spelers begeleidt.
In plaats van tijdens het spel voortdurend te roepen wat iemand moet doen, kun je achteraf een vraag stellen.
‘Wat zag je gebeuren?’
‘Welke andere keuze had je kunnen maken?’
‘Wat zou je de volgende keer anders doen?’
Door dit soort vragen te stellen, laat je spelers nadenken over hun eigen keuzes. Ze leren situaties beter herkennen en worden steeds zelfstandiger.
Meer verantwoordelijkheid, meer motivatie
Wanneer spelers merken dat ze zelf invloed hebben op het spel en hun ontwikkeling, kan dat ook hun motivatie versterken.
Ze krijgen de ruimte om initiatief te nemen, nieuwe dingen te proberen en zelf oplossingen te vinden. Dat maakt sporten niet alleen leerzaam, maar vaak ook leuker.
En daar draait het bij Ubuntu Sport om. Vanuit onze Sport to Grow-visie willen we kinderen niet alleen beter leren sporten, maar hen ook helpen groeien in zelfvertrouwen, zelfstandigheid en samenwerking.
Dat begint soms al met iets heel kleins: als coach even je mond houden en kijken wat er gebeurt.
Dus coaches, leg die joystick eens neer!
Natuurlijk zijn er momenten waarop duidelijke instructies nodig zijn. Maar probeer tijdens je volgende training eens wat minder voor te zeggen.
Laat spelers zelf nadenken, fouten maken en oplossingen ontdekken. En stel achteraf eens een vraag in plaats van meteen het antwoord te geven.
Want uiteindelijk wil je geen spelers die alleen weten wat ze moeten doen als jij het roept. Je wilt spelers die zelf leren kijken, denken en handelen.
Dus de volgende keer dat je langs de lijn staat: ben jij een coach of een joystickcoach?



