Amsterdam heeft een bijzondere stap gezet. Wethouder Lian Heinhuis heeft er een nieuwe verantwoordelijkheid bij gekregen: buitenspelen. En dat is wat mij betreft een ontwikkeling die navolging verdient.
Want terwijl we ons zorgen maken over toenemend schermgebruik, minder beweging en kinderen die steeds minder zelfstandig buiten spelen, ligt een deel van de oplossing letterlijk voor onze deur.
De gemeente Amsterdam wil daarom investeren in aantrekkelijke speelplekken, de verschillen tussen buurten verkleinen en ervoor zorgen dat bij nieuwbouw meer rekening wordt gehouden met kinderen. Dat laatste vind ik misschien wel het belangrijkste. Want als we willen dat kinderen meer bewegen, moeten we niet alleen kijken naar hun gedrag, maar ook naar de omgeving waarin dat gedrag ontstaat.
Is er voldoende ruimte om te spelen? Kunnen kinderen zelfstandig en veilig naar buiten? Zijn speelplekken aantrekkelijk en toegankelijk? En worden kinderen eigenlijk betrokken bij het ontwerpen ervan?
Voor gemeenten ligt hier een enorme kans. Niet alleen door meer speeltuinen aan te leggen, maar vooral door buitenspelen een vanzelfsprekend onderdeel te maken van de inrichting van onze wijken.
Want een kind dat buiten speelt, is niet alleen fysiek actief. Het leert samenwerken, grenzen verkennen, problemen oplossen, risico’s inschatten en omgaan met anderen.
Buitenspelen is daarmee geen luxe, maar een essentieel onderdeel van gezond opgroeien. En misschien moeten we ons als gemeenten daarom wat vaker afvragen: Hoe maken we buitenspelen zo aantrekkelijk en vanzelfsprekend dat kinderen liever naar buiten gaan dan binnen blijven?
Want de beste manier om kinderen in beweging te krijgen, is niet altijd door een activiteit voor ze te organiseren. Soms moeten we ze simpelweg de ruimte geven om te kunnen spelen.



